Bir gün gelir ve tüm hüzün veren hikayeler anlamsızlaşır. Uyursun sadece, yemek yersin, içersin, öyle işte bir hayvan gibi. Sonra dönüp bakarsın, bir şeye üzülüyordum sahi neydi o? dersin, ya da demezsin bilmiyorum.
Ama ben daha kötü şeyler yazacağım. Daha fena şeyler daha edepsiz şeyler. Her cümlem kanatsın istiyorum, gözleri parçalansın, sığıntı duygularımın boğazını sıkmak istiyorum, tüm organları parçalansın. Ama önce o dili öğrenmem gerekiyor. Yeni bir dil öğrenmem gerek. O güne kadar yokum.
Kırgınlarımı bir ipe dizip asıyorsam boynuma, hatalarımı da asabilirim boynuma. Ve onlarla dolaşabilirim, taşıyabilirim, yardım istemem kimseden!
hesabını sormayacağım kimseye meydanlarda, edilen lafların..önemi yok artık..
kitaplarım var daha fazlası olacak. daha fazla şarkı olacak. onlar hep aynı şeyi söyleyecekler.
15 Haziran 2008 Pazar
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder