kont-rollü-delilik

Sen zamanı geldiğinde cinnetini yaşarken..
Biz hep kontrollü delirdik baba
İçine delirmesi insanın bilir misin?
İçine patlamak yani..
Bakıyorsun baba dışardan;
Manzara;
Beyaz örtü, üzerine dizilmiş beyaz tabaklar, etrafında gümüş çatallar..
Kadehler..
Ortada bir şamdan düşün baba..
Her şey o kadar muntazam duruma uygun makul..
Ama baba içerde tüm bardaklar kırık, tüm kırık camlar yüreğime batıyor, ciğerlerime, damarlarımı yırtıyor sonra, kan tüm bedenimde delirmişçe dolaşıyor gözlerimi kapatıyor kan, gözlerim baba yalnızca gözlerim kıpkırmızı oluyor, oradan anlaşılabilir belki içimdeki cinnet..bu nedenle kapatıyorum gözlerimi..iyi akşamlar diliyorum..iyi geceler..günaydınlar ediyorum..hoş geldinizler..kolonyalar döküyorum ellere..sohbetler ediyorum..ilk çalışta açıyorum telefonları..kapılara koşuyorum..düzgün oturup kalkıyorum..yüksek sesle konuşmuyorum..önce dinliyorum karşıdakini sonra konuşuyorum..yüzümden eksik etmiyorum gülümsememi..yol veriyorum..tükürmüyorum yerlere..tuzsuz demiyorum yiyorum..acı demiyorum, ekşi demiyorum içiyorum..özür diliyorum..
Manzaraya bakarsan baba, şöyle bir çöl düşün..dümdüz sonu görünmeyen bir kum..halı gibi..deniz gibi..dümdüz..pürüzsüz..sorunsuz..kırıksız..kum ince kum her yer..her şeyi örtmeye yeter…